کتاب چهارم از ازل تا به ابد تو خدایی دعای موسی مرد خدا.

^۱خداوندگارا، مسکن ما تو بوده‌ای، نسل اندر نسل.^۲پیش از آنکه کوهها زاده شوند، یا تو زمین و جهان را به وجود آوری، از ازل تا به ابد تو خدایی.^۳انسان را به خاک بازمی‌گردانی و می‌گویی: «ای بنی آدم، بازگردید!»^۴زیرا هزار سال در نظر تو همچون روزی است که گذشت یا چون پاسی از شب.^۵ایشان را همچون سیلاب می‌روبی؛ همچون خوابند، همچون علفی که بامدادان تازه می‌شود:^۶بامدادان می‌شکفد و می‌روید و شامگاهان پژمرده و خشک می‌شود.^۷زیرا به خشم تو پایان می‌پذیریم، و به غضبت پریشان می‌گردیم.^۸تقصیرهایمان را فرا رویت نهاده‌ای، و گناهان پنهانمان را در پرتو حضورت.^۹زیرا روزهایمان به تمامی در خشمت کاهیده می‌شود، و سالهایمان را چون آهی به سر می‌رسانیم؛^۱۰روزهای عمر ما هفتاد سال است و اگر قوی باشیم، هشتاد سال. اما مایۀ فخری در آنها جز محنت و اندوه نیست؛ زیرا به‌سرعت می‌گذرند و پرواز می‌کنیم.^۱۱کیست که از قدرت خشم تو آگاه باشد؟ زیرا خشم تو به عظمت ترسی است که باید از تو داشت.^۱۲پس ما را بیاموز تا روزهای خود را بشماریم، تا دلی خردمند حاصل کنیم.^۱۳خداوندا، برگرد! تا چند؟ بر بندگانت شفقت فرما.^۱۴صبحگاهان ما را از محبت خود سیر کن تا تمامی عمرمان شادمانه بسراییم و شادی کنیم.^۱۵شادمانمان گردان در عوض روزهایی که مبتلایمان ساختی، و سالهایی که بلا دیدیم.^۱۶اعمال تو بر بندگانت نمایان شود و کبریایی تو بر فرزندان ایشان.^۱۷لطف خداوندگارْ خدای ما بر ما باد! عمل دستهای ما را برایمان استوار گردان؛ آری، عمل دستهای ما را استوار گردان.