گفتار بِلدَد

^۱آنگاه بِلدَدِ شوحی در پاسخ گفت:^۲«تا به کِی به این سخنان ادامه خواهی داد؟ تأمل کن و آنگاه سخن خواهیم گفت.^۳چرا همچون چارپایان به شمار آییم؟ چرا در نظرت ابله بنماییم؟^۴ای که از خشم، خویشتن را می‌دَری، آیا زمین باید به خاطر تو متروک شود، یا صخره‌ها از جای خود منتقل گردند؟^۵«براستی که روشناییِ شریران خاموش می‌شود و شعلۀ آتشِ ایشان نوری ندارد.^۶نوری که در خیمۀ اوست تاریک می‌شود، و چراغ بالای سرش خاموش می‌گردد.^۷قدمهای استوارش کوتاه شده، و تدبیرهایش او را به زیر افکنده است.^۸زیرا به پای خود به دام می‌افتد، و بر روی تورها راه می‌رود.^۹تله، پاشنه‌اش را می‌گیرد، و دام، او را محکم نگاه می‌دارد.^۱۰طناب برایش بر زمین پنهان است، و تله برایش بر سر راه.^۱۱ترسها از هر سو او را هراسان می‌سازد، و در هر قدم آزارش می‌دهد.^۱۲قوایش رو به تحلیل است، و مصیبت انتظارِ لغزش او را می‌کِشد.^۱۳بیماری پوستِ تن او را می‌خورَد، و نخست‌زادۀ مرگ، اعضای بدنِ او را.^۱۴از خیمه‌ای که بر آن اعتماد داشت کنده شده، و به حضور پادشاهِ وحشت آورده شده است.^۱۵ساکنان خیمۀ او هیچ‌یک از کسانِ او نیستند؛ بر مَسکن او گوگرد پاشیده شده است.^۱۶ریشه‌هایش از زیر می‌خشکد، و شاخه‌اش از بالا قطع می‌شود.^۱۷خاطره‌اش از زمین محو می‌گردد، و در کوچه‌ها نامی ندارد.^۱۸از روشنایی به تاریکی بیرون رانده شده، و از جهان بیرون افکنده گشته است.^۱۹او را در میان قومش نه اولادی است و نه نسلی، و نه در اقامتگاهش هیچ بازمانده‌ای.^۲۰مغرب‌زمینیان از سرنوشتش در حیرتند، و مشرق‌زمینیان را وحشت درگرفته است.^۲۱بدرستی که چنین است مسکنِ بدکاران، و اینچنین، منزلگه خدانشناسان.»