۱زیرا خداوند بر یعقوب رحم خواهد کرد. او دیگر بار اسرائیل را برگزیده، ایشان را در زمینشان قرار خواهد بخشید. غریبان بدیشان پیوسته، خود را به خاندان یعقوب خواهند چسبانید.۲قومها ایشان را برگرفته، به مکان خودشان خواهند آورد، و خاندان اسرائیل آنان را در زمین خداوند همچون غلام و کنیز به مِلکیت در خواهند آورد. ایشان اسیرکنندگان خود را اسیر خواهند ساخت، و بر آنان که بر ایشان ستم روا داشتند، حکم خواهند راند.۳در آن روز که خداوند تو را از درد و پریشانی و بندگیِ طاقتفرسا که بر تو مینهادند راحتی بخشد،۴به طعنه دربارۀ پادشاه بابِل خواهی گفت: «چگونه آن ظالم از میان رفت، و وقاحت او به پایان رسید!۵خداوند عصای شریران و چوگان حاکمان را شکسته است؛۶که خشمگینانه قومها را بیوقفه میزدند، و غضبناکانه با آزارِ بیامان بر امتها حکم میراندند.۷زمین سراسر آسوده و آرام است، و مردم به آواز بلند میسرایند.۸صنوبرها و سروهای آزاد لبنان از تو به وجد آمده، میگویند: ”از زمانی که تو پست شدی، هیچ چوببُری به بریدن ما نیامده است.“۹هاویه در پایین به جنبش درآمده است تا چون بیایی به استقبالت بشتابَد. ارواحِ مردگان را برای خوشامدگویی تو بیدار میسازد، جملۀ آنان را که رؤسای زمین بودند؛ آنان را که پادشاهان قومها بودند، جملگی از تختهایشان به پا میدارد.۱۰آنان همگی خطاب به تو خواهند گفت: ”تو نیز چون ما ضعیف گشتهای! تو نیز مانند ما شدهای!“۱۱شوکت تو و نوای چنگهایت، به هاویه فرود آورده شده است. زیرانداز تو حشراتند، و رویاندازت کرمها.۱۲«ای ستاره صبح، ای پسر فجر، چگونه از آسمان فرو افتادهای! ای که ملتها را ذلیل میساختی، چگونه خود بر زمین افکنده شدهای!۱۳در دل خود میگفتی: ”به آسمان صعود خواهم کرد، و تخت خود را فراتر از ستارگان خدا خواهم افراشت؛ بر کوهِ اجتماع جلوس خواهم کرد، بر بلندترین نقطۀ کوه مقدس؛۱۴به فراز بلندیهای ابرها صعود خواهم کرد، و خود را مانند آن متعال خواهم ساخت.“۱۵اما به هاویه پایین آورده شدی، و به اعماق گودال فرود آمدی.۱۶آنان که تو را بینند بر تو خیره خواهند نگریست، و دربارهات چنین خواهند اندیشید: ”آیا این همان است که جهان را به لرزه درمیآورد، و ممالک را میجنبانید؟۱۷همان که دنیا را به بیابان بَرَهوت بدل کرده و شهرهایش را منهدم ساخته بود، و اسیران خویش را از بازگشت به خانههایشان بازمیداشت؟“۱۸پادشاهانِ قومها جملگی در شکوه و جلال هر یک در قبر خویش میخسبند،۱۹اما تو چون شاخهای منفور و لاشهای لگدمالشده هستی! از قبر خود بیرون افکنده و به کُشتگان پوشانده شدهای، کشتگانی که به شمشیر دریده شده، و تا به سنگهای گودال فرو رفتهاند.۲۰همچون شاهان به خاک سپرده نخواهی شد، زیرا سرزمینت را ویران کردهای، و قوم خویش را کشتهای. «از فرزندان شریران هرگز یاد نخواهد شد؛۲۱پس برای پسرانش کشتارگاهی مهیا سازید، به سبب تقصیر پدران ایشان، مبادا برخیزند و جهان را به تصرف درآورند، و زمین را از شهرها پر سازند.»۲۲خداوند لشکرها میفرماید: «من بر ضد ایشان بر خواهم خاست، و نام و باقیماندگان و نسل و اخلاف را از بابِل منقطع خواهم ساخت؛» این است فرمودۀ خداوند.۲۳خداوند لشکرها میفرماید: «من آن را از آنِ جغدان ساخته، به باتلاقها بدل خواهم کرد و به جاروبِ ویرانی خواهم رُفت.»
وحی بر ضد آشور
۲۴خداوند لشکرها چنین قسم خورده است: «بهیقین آنچه قصد کردهام واقع خواهد شد، و آنچه تدبیر نمودهام عملی خواهد گردید:۲۵آشور را در سرزمین خود در هم خواهم کوفت، و او را بر کوههایم لگدمال خواهم کرد. یوغ او از ایشان رخت بر خواهد بست، و بار او از دوششان برداشته خواهد شد.»۲۶این است تدبیری که برای تمامی جهان اندیشیده شده است، و این است دستی که بر تمامی قومها دراز شده است.۲۷زیرا خداوند لشکرها تدبیر کرده است، پس کیست که آن را باطل سازد؟ دست اوست که دراز شده است، پس کیست که آن را برگردانَد؟
وحی بر ضد فلسطین
۲۸در سالی که آحاز پادشاه مرد، این وحی نازل شد:۲۹ای همۀ شما فلسطینیان، شادی مکنید از اینکه چوبی که شما را میزد، شکسته است؛ زیرا که از ریشۀ مار، افعی بیرون خواهد آمد، و میوۀ آن، مار زهردارِ جهنده خواهد بود.۳۰نخستزادگانِ بینوایان خواهند چرید، و نیازمندان در امنیت خواهند خوابید، اما من ریشۀ تو را به قحطی خواهم خشکانید، و باقیماندگانت کشته خواهند شد.۳۱ای دروازه شیون کن، و ای شهر فریاد برآور! ای همۀ شما فلسطینیان، از ترس قالب تهی کنید! زیرا که از جانب شمالْ ویرانی میآید، و در صفوف وی کسی عقب نمیماند.۳۲پس فرستادگان آن قوم را چه پاسخ باید داد؟ «خداوند صَهیون را بنیان نهاده است، و ستمدیدگانِ قوم او در آن پناه خواهند گرفت.»
