سرود ستایش
۱در آن روز، این سرود را در سرزمین یهودا خواهند سرایید: «ما را شهری مستحکم است؛ او نجات را حصار درونی و بیرونی آن میسازد.۲دروازهها را بگشایید تا قومِ پارسا داخل شود، قومی که وفادار میماند.۳اندیشۀ استوار را در آرامش کامل نگاه خواهی داشت، زیرا که بر تو توکل میدارد.۴تا به ابد بر خداوند توکل کنید، زیرا که خداوند یهوه، صخرۀ جاودانی است.۵آنان را که در بلندیها ساکنند پست ساخته است؛ شهر رفیع را به زیر میکشد؛ آن را بر زمین افکنده، با خاک یکسان میسازد؛۶پایها آن را پایمال میکند، پایهای ستمدیدگان و قدمهای بینوایان.»۷راه پارسایان هموار است؛ طریقی که تو برای پارسایان میسازی، مستقیم است.۸در طریق داوریهایت، ای خداوند، برایت انتظار میکشیم. نام و یاد توست اشتیاق جان ما.۹شبانگاه جان من در اشتیاق توست، و سحرگاه روح من در اندرونم تو را میجوید. آنگاه که داوریهای تو بر زمین اجرا شود، ساکنان جهان پارسایی را خواهند آموخت.۱۰لیکن هرچند بر شریر لطف شود، پارسایی را نمیآموزد. حتی در سرزمینِ صالحان نیز ستم روا میدارد، و کبریایی خداوند را نمیبیند.۱۱خداوندا، دست تو افراشته است اما آنان نمیبینند! بگذار غیرت تو را برای قومت ببینند و سرافکنده شوند؛ بگذار آتشی که برای دشمنان تو است، ایشان را فرو بلعد.۱۲خداوندا، تو برای ما آرامش مقرر خواهی داشت؛ هرآنچه کردهایم، براستی تو برایمان کردهای.۱۳ای یهوه خدای ما، اربابانی غیر از تو بر ما حکم راندند، اما ما تنها نام تو را یاد میداریم.۱۴آنان مردهاند و دیگر زنده نخواهند شد، ارواحند و دیگر بر نخواهند خاست. آنان را جزا داده و نابود کردهای، و یادشان را از خاطرها زدودهای.۱۵خداوندا، تو قوم را افزودهای؛ آری، تو قوم را افزودهای و جلال یافتهای؛ تو حدود زمین را گستردهای.۱۶خداوندا، ما در تنگی خویش تو را جُستیم؛ آنگاه که تأدیبمان میکردی، نجواهایمان را به حضورت ریختیم.۱۷همچون زن آبستنِ نزدیکِ وضع حمل که از درد زا بر خود میپیچد و فریاد برمیآورد، ما نیز، ای خداوند، به سبب تو چنین بودیم؛۱۸آبستن بودیم و از درد بر خود میپیچیدیم، اما باد زاییدیم! در زمین هیچ نجاتی بهبار نیاوردیم، و ساکنان جهان ساقط نشدند.۱۹اما مردگان تو زیست خواهند کرد، و بدنهایشان بر خواهد خاست. ای شما که در خاک ساکنید، برخیزید و فریاد شادمانی سر دهید. شبنم تو همچون شبنم سحرگاهان است، و زمینْ مردگان را بیرون خواهد افکند.۲۰ای قوم من، رفته به حجرههای خویش داخل شوید، و درها را از عقب خویش ببندید. لَختی، خویشتن را پنهان کنید، تا خشم او درگذَرَد.۲۱زیرا هان خداوند از جایگاه خویش بیرون میآید تا ساکنان زمین را به سزای تقصیراتشان برساند. زمین خونهایی را که بر آن ریخته شده آشکار خواهد کرد، و بیش از این کشتگان خود را پنهان نخواهد داشت.
