^۱خداوند ادامه داده، به ایوب گفت:^۲«آیا آنکه با قادر مطلق مجادله می‌کند، او را اصلاح کند؟ بگذار آن که خدا را نکوهش می‌کند، او را پاسخ گوید.»^۳آنگاه ایوب در پاسخِ خداوند گفت:^۴«اینک من ناچیز هستم؛ تو را چه پاسخ گویم؟ دست بر دهان خویش می‌گذارم.^۵یک بار سخن گفتم، و دیگر نخواهم گفت؛ بلکه دو بار، و دیگر نخواهم افزود.»^۶آنگاه خداوند از میان گردباد ایوب را پاسخ داده، گفت:^۷«اکنون کمر خود را همچون مرد ببند؛ از تو می‌پرسم و مرا پاسخ ده.^۸آیا به‌واقع داوری مرا باطل می‌سازی؟ آیا مرا محکوم می‌کنی تا خود را برحق بنمایی؟^۹آیا تو را چون خدا بازویی هست، یا با صدایی چون صدای او رعد توانی داد؟^۱۰«اکنون خود را به جلال و جبروت بیارای؛ خویشتن را به فرّ و شکوه ملبس ساز.^۱۱شدت خشم خویش را جاری کن، و بر هر که متکبر است نظر کرده، او را پست ساز.^۱۲آری، بر هر که متکبر است نظر کرده، او را خم گردان، و شریران را در جایی که ایستاده‌اند، لگدمال کن.^۱۳ایشان را جملگی در خاک مدفون ساز؛ رویهای ایشان را در جای نهان بپوشان.^۱۴آنگاه من خود نیز دربارۀ تو اذعان خواهم کرد، که دست راستت تو را نجات تواند داد.^۱۵«بِهیموت را ببین که او را نیز چون تو، من آفریده‌ام، و مانند گاو علف می‌خورَد.^۱۶همانا قوّتش در کمرش است، و نیرویش در ماهیچه‌های شکمش.^۱۷دُم خود را چون سرو، سخت می‌سازد، و رگ و پیِ رانش در هم تنیده است.^۱۸استخوانهایش لوله‌های برنجین است، ساقهایش چون میله‌های آهنین.^۱۹«او سرآمدِ کارهای خداست؛ حتی صانعش تنها با شمشیر خود به او نزدیک می‌شود!^۲۰کوهها محصول خود را بدو پیشکش می‌کنند، جایی که همۀ وحوشِ صحرا به بازی مشغولند.^۲۱زیر درختانِ کُنار دراز می‌کشد، در میان نیزارها و در باتلاقها خود را پنهان می‌کند.^۲۲درختانِ کُنار با سایۀ خود او را می‌پوشانند، و درختان بیدِ کنار نهر احاطه‌اش می‌کنند.^۲۳آنگاه که رودخانه طغیان می‌کند، او نمی‌ترسد؛ حتی اگر اردن بر دهانش سرازیر شود، در امنیت است.^۲۴آیا چون می‌نگرد او را گرفتار توان کرد؟ یا بینی او را با قلاّب سوراخ توان نمود؟