^۱جوابِ نرم خشم را برمی‌گرداند، اما سخن تند غضب را برمی‌انگیزد!^۲زبان حکیمان معرفت را دل‌انگیز می‌سازد، اما از دهان احمقان حماقت روان می‌شود.^۳چشمان خداوند همه جا هست، بر بدان و نیکان دیدبانی می‌کند.^۴زبان شفابخش، درخت حیات است، اما زبان کج، روح را در هم می‌شکند.^۵نادان، تأدیب پدر خویش را خوار می‌شمارد، اما هر که پذیرای توبیخ باشد عاقل است.^۶در خانۀ پارسایان گنجِ بسیار است، اما عایدی شریران مایۀ دردسرشان می‌شود.^۷لبهای حکیمان دانش را منتشر می‌سازد، اما چنین نیست دل جاهلان.^۸خداوند از قربانیهای شریران کراهت دارد، اما دعای صالحان خشنودش می‌سازد.^۹راه شریران در نظر خداوند کراهت‌آور است، اما او پیروان پارسایی را دوست می‌دارد.^۱۰تأدیب سخت در انتظار کسی است که طریقت را ترک گوید؛ آن که از توبیخ نفرت کند، خواهد مرد.^۱۱هاویه و ابدون در نظر خداوند است، چقدر بیشتر دل آدمی!^۱۲تمسخرگر توبیخ را خوش نمی‌دارد، گریزان است او از حکیمان!^۱۳دل شادمان، چهره را شاداب می‌سازد، اما دل دردمند روح را افسرده می‌کند.^۱۴دل مردِ فهیم جویای معرفت است، اما دهان جاهلان در حماقت می‌چَرَد.^۱۵همۀ روزهای عمر ستمدیدگان مصیبت‌بار است، اما آنان را که دلی خوش است، ضیافت دائمی است.^۱۶کم داشتن با ترس خداوند، بِه از گنجی عظیم با پریشانی.^۱۷سفرۀ محقر، با محبت، بِه از ضیافت شاهانه، با نفرت.^۱۸مرد تندخو نزاعها برمی‌انگیزد، اما شخص دیرخشم مرافعه را فرو می‌نشاند.^۱۹راهِ کاهلان خاربست است، طریق صالحان، شاهراه.^۲۰فرزند حکیم، مایۀ شادی پدر است، اما مرد نادان، مادر خویش را خوار می‌شمارد.^۲۱حماقت مایۀ شادی شخص کم‌عقل است، اما مرد فهیم در راه راست گام برمی‌دارد.^۲۲بی مشورت، تدبیرها باطل می‌شود، با مشاوران بسیار، به ثمر می‌رسد.^۲۳انسان از دادنِ پاسخ شایسته شادمان می‌شود، چه نیکوست سخنی که به وقتش گفته شود!^۲۴سفر زندگی برای دانایان به سوی بالا است، تا آنان را از پایین رفتن به گور بازدارد.^۲۵خداوند خانۀ متکبران را ویران می‌کند، اما حدود بیوه‌زنان را پاس می‌دارد.^۲۶افکار پلید در نظر خداوند کراهت‌آور است، اما سخنان پسندیده، در نظر او طاهر است.^۲۷طالبِ سودِ نامشروع، خانوادۀ خویش را به دردسر می‌افکند، اما آن که از رشوه نفرت کند، خواهد زیست.^۲۸دل پارسا در پاسخ‌دادن تأمل می‌کند، اما دهانِ شریران سیل سخنان بد را روان می‌سازد.^۲۹خداوند از شریران دور است، اما دعای پارسایان را می‌شنود.^۳۰نورِ چشمان، دل را شادمان می‌سازد، خبر خوش استخوانها را قوّت می‌بخشد.^۳۱آن که به توبیخِ جانبخش گوش فرا می‌دهد، در میان حکیمان ساکن خواهد شد.^۳۲آن که تأدیب را ترک گوید، جان خویش را حقیر می‌شمارد، اما آن که پذیرای توبیخ باشد، فهم را به دست می‌آورد.^۳۳ترس خداوند، مربّیِ حکمت است، فروتنی، پیشروِ عزّت.