سخنان اِلیهو

^۱پس آن سه مرد از پاسخ دادن به ایوب بازایستادند، زیرا او در نظر خود پارسا بود.^۲آنگاه خشم اِلیهو فرزند بَرَکئیلِ بوزی، از طایفۀ رام، افروخته شده، بر ایوب خشم گرفت، زیرا خود را برحق می‌شمرد، نه خدا را.^۳او بر سه دوست ایوب نیز خشم گرفت، زیرا بی‌آنکه پاسخی بیابند، ایوب را محکوم می‌کردند.^۴اِلیهو برای سخن گفتن با ایوب منتظر مانده بود، زیرا سایرین از او بزرگتر بودند.^۵اما چون دید در دهان آن سه مرد پاسخی نیست، خشمش افروخته شد.^۶پس اِلیهو فرزند بَرَکئیلِ بوزی به سخن آمده، گفت: «من جوانم و شما سپیدموی؛ پس ترسیدم و جرأت نکردم نظر خویش بیان کنم.^۷گفتم، ”بگذار روزها سخن بگوید، و کثرت سالها حکمت را بیان دارد.“^۸اما روحی که در انسان است، یعنی دمِ قادر مطلق، آن است که انسان را فهم می‌بخشد.^۹ریش‌سفیدان نیستند که از حکمت برخوردارند، و نه پیران که آنچه را درست است، درمی‌یابند.^۱۰پس می‌گویم به من گوش فرا دهید؛ من نیز نظر خویش بیان خواهم کرد.^۱۱«تا کنون درنگ کرده‌ام تا شما سخن گویید، و به بَراهین شما گوش فرا داده‌ام، آنگاه که به کَند و کاو در سخنان پرداختید.^۱۲من به‌دقّت به شما توجه کردم، اما هیچ‌یک نتوانستید بر خطا بودنِ ایوب را ثابت کنید، و هیچ‌یک سخنانش را پاسخ نگفتید.^۱۳پس نگویید: ”حکمت را دریافته‌ایم؛ خداست که باید او را محکوم سازد، نه انسان.“^۱۴ایوب سخنان خود را بر ضد من ترتیب نداده است، و من با سخنان شما او را پاسخ نخواهم داد.^۱۵«ایشان درمانده‌اند و دیگر پاسخ نمی‌دهند، و سخنی برای گفتن ندارند.^۱۶پس آیا باید انتظار بِکِشم از آن رو که سخن نمی‌گویند، از آن رو که بازایستاده‌اند، و دیگر پاسخ نمی‌دهند؟^۱۷من نیز به سهم خود جواب خواهم داد، و نظر خویش بیان خواهم کرد.^۱۸زیرا که مرا سخنْ بسیار است، و روح در اندرونم مرا ناگزیر می‌سازد.^۱۹هان دل من چون شرابی است ناگشوده، و چون مَشکی تازه که نزدیک است بترکد.^۲۰پس سخن خواهم گفت تا راحت یابم، و لب گشوده، پاسخ خواهم داد.^۲۱از کسی جانبداری نخواهم کرد، و احدی را تملق نخواهم گفت.^۲۲زیرا که تملق‌گویی نمی‌دانم، وگرنه آفریدگارم به‌زودی مرا برمی‌گرفت.