تنگی و اعانت
۱وای بر تو ای ویرانگر که خود ویران نشدهای! وای بر تو ای خیانتکار که خود طعم خیانت نچشیدهای! آنگاه که از ویران کردن فارغ شوی خود ویران خواهی شد، و آنگاه که از خیانت ورزیدن بازایستی، بر تو خیانت خواهند ورزید.۲خداوندا، فیض تو شامل حال ما گردد، زیرا که چشمانتظار تو هستیم. هر بامداد بازوی نیرومند برای ما باش، و به وقت تنگی، نجات ما شو!۳از بانگ غوغا قومها میگریزند، و چون خویشتن را برافرازی ملتها پراکنده میشوند.۴ای قومها، غنیمت شما را گرد میآورند، چنانکه حشرات گرد میآورند؛ و بر آن میجهند، چنانکه ملخها میجهند.۵خداوند متعال است، زیرا که در اعلی ساکن است. او صَهیون را از عدل و داد مملو خواهد ساخت.۶او بنیان مستحکم برای ایام تو خواهد بود، و منبع نجات و حکمت و دانش؛ و ترس خداوند گنج صَهیون خواهد بود.۷هان دلاورانش بیرون فریاد برمیکشند، و قاصدانِ صلح زار زار میگریند!۸شاهراهها متروک است و هیچ رهگذری یافت نمیشود. پیمان شکسته شده، شاهدان خوار گشتهاند، و آدمی را هیچ قدری نیست.۹زمینْ ماتمکنان میپژمُرَد؛ لبنانْ خجلتزده میخشکد؛ شارون همچون بَرَهوت گشته، و برگهای درختان باشان و کَرمِل ریخته است.۱۰خداوند میفرماید: «اکنون برمیخیزم؛ حال، خود را برمیافرازم، و اکنون متعال میگردم.۱۱شما به کاه آبستن خواهید شد و خَس خواهید زایید! دَم شما آتشی است که خودتان را خواهد سوزانید.۱۲قومها کاملاً سوخته شده، مانند آهک خواهند شد، و همچون خاربوتههای قطع شده، در آتش خواهند سوخت.»۱۳ای شما که دورید، آنچه را کردهام بشنوید! و ای شما که نزدیکید، به قدرتم اذعان کنید!۱۴گنهکاران در صَهیون ترسانند، و لرزه بر تن منافقان افتاده است: «کیست از ما که بتواند در آتشِ سوزاننده منزل گزیند؟ و کیست از ما که بتواند در آتشگاه جاودانی ساکن شود؟»۱۵آن که به پارسایی سلوک میکند، و به انصاف سخن میگوید، سود ظلم را خوار میشمارد، و دست خویش از گرفتن رشوه بازمیدارد، به توطئۀ قتل گوش نمیسپارد، و چشم بر فرصتهای شرارت فرو میبندد؛۱۶اوست که بر بلندیها ساکن خواهد شد، و پناهگاهش قلعههایی خواهد بود مستحکم چون صخره؛ نان او فراهم خواهد آمد، و آب او برقرار خواهد بود.۱۷چشمان تو پادشاه را در زیباییاش نظاره خواهد کرد، و بر سرزمینی بیپایان خواهد نگریست.۱۸دل تو به خوف پیشین خواهد اندیشید و خواهی گفت: «کجاست آن که ما را میشمرد؟ کجاست آن که خَراج میگرفت؟ کجاست آن که برجها را میشمرد؟»۱۹دیگر قوم ستمکیش نخواهی دید، قوم دشوارسخنی را که زبان اَلکَن و غیرقابل فهم دارند.۲۰صَهیون را بنگر، آن شهر جشنهایِ مقدسمان را! چشمانت اورشلیم را خواهد دید، آن منزلگه آسوده و آن خیمه که مُنتقل نتوان کرد؛ که میخهایش کنده نشود، و طنابهایش گسیخته نگردد.۲۱بلکه خداوند در آنجا برای ما زورآور خواهد بود، و آنجا مانند مکانی از رودها و نهرهای وسیع خواهد بود که هیچ کشتیِ پارویی از آنها گذر نتواند کرد، و هیچ کشتی نیرومندی از آنها عبور نتواند نمود.۲۲زیرا که خداوند داور ماست؛ اوست که شریعت را به ما بخشیده. خداوند پادشاه ماست؛ اوست که ما را نجات خواهد داد.۲۳طنابهای تو سست است؛ دَکَل را در جایش استوار نمیدارد و بادبانها افراشته نمیگردد. آنگاه غنایمِ بسیار تقسیم میشود و حتی لنگان نیز از غنیمت سهم میبرند.۲۴هیچیک از ساکنان نخواهد گفت که «بیمارم!» و تقصیرات مردمی که در آن زندگی میکنند آمرزیده خواهد شد.
