^۱«روحم در هم شکسته، و روزهایم به سر آمده است؛ گور از برایم مهیاست.^۲براستی که تمسخرگران نزد منند، و چشم من بر کینه‌توزیِ ایشان دوخته شده است.^۳«تمنا اینکه نزد خود برایم وثیقه‌ای بگذاری، وگرنه کیست که برایم ضامن شود؟^۴حال که دلشان را از فهم به دور داشته‌ای، پس نخواهی گذاشت که سربلند شوند.^۵آن که در ازای پاداش، از دوست خویش بد بگوید، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.^۶«مرا نزد مردمان ضرب‌المثل ساخته است، و مانند کسی که به رویش آب دهان بیاندازند.^۷دیدگانم از غم تار شده، و اعضای بدنم جملگی چون سایه‌ای گشته است.^۸صالحان به سبب این، حیران می‌مانند، و شخص بی‌گناه، خود را بر ضد خدانشناسان برمی‌انگیزد.^۹با این حال مرد پارسا راه خود را ثابت‌قدم پی می‌گیرد، و آن که دستش پاک است پیوسته قوی‌تر می‌شود.^۱۰«اما همۀ شما، اکنون یک بار دیگر بکوشید، و با این همه، من در میانتان حکیمی نخواهم یافت.^۱۱روزهایم سپری گشته، نقشه‌ها و آرزوهای دلم ناکام مانده است.^۱۲اینان شب را روز جلوه می‌دهند، و با وجود تاریکی می‌گویند، ”روشنایی نزدیک است“.^۱۳اگر امید داشته باشم که هاویه خانه‌ام باشد، و اگر بستر خویش در تاریکی بگسترانم،^۱۴اگر به گور بگویم: ”تو پدر من هستی“، و به کِرم که: ”تو مادر و خواهر منی“،^۱۵پس امید من کجاست؟ و کیست که امید مرا ببیند؟^۱۶آیا تا به دروازه‌های هاویه نزول خواهد کرد؟ آیا با هم در دل خاک فرو خواهیم رفت؟»