در انتظار خدای نجات
۱وای بر من! زیرا همچون گردآورندۀ میوۀ تابستانی شدهام، و مانند کسی که انگورچینی میکند؛ نه خوشۀ انگوری برای خوردن یافت میشود و نه نوبر انجیری، که جان من مشتاق آن است.۲سرسپردگان از زمین نابود شدهاند، و صالحی در میان آدمیان بر جا نمانده است؛ همگی برای ریختن خون در کمین مینشینند، و همنوع خود را به دام صید میکنند.۳در شرارتورزی چیرهدستند؛ حاکمْ رشوه میطلبد و قاضی نیز همچنین؛ قدرتمندانشان به هرآنچه میخواهند حکم میکنند، و ایشان آن را به هم میبافند.۴بهترینشان مانند خارند، و صالحترینشان همچون خاربست. روز دیدبانان توست، و مجازاتت فرا رسیده؛ اکنون زمان پریشانیِ ایشان است.۵بر دوست خود اعتماد مکن و به یار خویش اطمینان مدار؛ نزد همآغوش خود نیز عنان دهان خویش نگاه دار؛۶زیرا پسر بر پدر بیحرمتی میکند، دختر بر ضد مادر، قیام و عروس علیه مادرشوهر؛ و دشمنان شخص، اهل خانۀ اویند.۷اما من به سوی خداوند چشم میدوزم، و برای خدای نجاتِ خویش انتظار میکشم؛ خدای من مرا اجابت خواهد کرد.۸ای دشمن من بر من شادی مکن، زیرا اگرچه بیفتم، بر خواهم خاست، و اگرچه در تاریکی بنشینم، خداوند نور من خواهد بود.۹غضب خداوند را متحمل خواهم شد، زیرا که به او گناه ورزیدهام، تا آنگاه که به دفاع از من برخیزد و دادرسیام کند. او مرا به روشناییْ بیرون خواهد آورد، و من عدالت او را نظاره خواهم کرد.۱۰آنگاه دشمنم این را خواهد دید، و غرقِ شرمساری خواهد شد؛ همان که به من میگفت: «یهوه خدایت کجاست؟» چشمانم بر او خواهد نگریست، و حال مانند گِل کوچهها پایمال خواهد شد.۱۱روز ساختن دیوارهایت فرا خواهد رسید؛ در آن روز مرزها گسترش خواهد یافت.۱۲در آن روز، از آشور و شهرهای مصر نزد تو خواهند آمد، از مصر تا رود فرات؛ از دریا تا دریا و از کوه تا کوه.۱۳اما زمین ویران خواهد شد، به سبب ساکنانش و ثمرۀ اعمالشان.
ستایش خداوند
۱۴قوم خویش و گلۀ میراث خود را به عصای خویش شبانی کن، آنان را که به تنهایی در جنگل، میان سرزمینی حاصلخیز ساکنند؛ باشد که چون روزگاران پیشین، در باشان و جِلعاد بچرند.۱۵همچون روزهایی که از سرزمین مصر به در آمدی، بدیشان چیزهای شگفتانگیز نشان خواهم داد.۱۶قومها چون این را بینند، از همۀ قوّت خویش شرمسار خواهند شد؛ دست بر دهان خواهند نهاد، و گوشهایشان کر خواهد شد؛۱۷مانند مار خاک را خواهند لیسید، مانند موجوداتی که بر زمین میخزند؛ از دژهای خود لرزان بیرون خواهند آمد، و هراسان رو به سوی یهوه خدای ما خواهند نهاد، و از تو خواهند ترسید.۱۸کیست خدایی همانند تو، که گناه را میآمرزد و از نافرمانیِ باقیماندۀ میراث خویش درمیگذرد؟ خشم خود را تا به ابد نگاه نمیدارد، زیرا از محبت کردن لذت میبرد.۱۹بار دیگر بر ما رحم خواهد کرد، و بر گناهان ما چیره خواهد شد. تو تمامی گناهان ما را به قعر دریا خواهی افکند.۲۰امانت را برای یعقوب و محبت را برای ابراهیم به جا خواهی آورد، چنانکه در روزگاران کهن برای پدران ما سوگند خوردی.
