بیایید خداوند را بسراییم

^۱بیایید خداوند را شادمانه بسراییم، و برای صخرۀ نجات خویش فریاد بلند سر دهیم!^۲به پیشگاهش با شکرگزاری نزدیک شویم و به فریاد بلند برایش سرود بخوانیم.^۳زیرا یهوه، خدای بزرگ است، پادشاه بزرگ بر همۀ خدایان!^۴نشیبهای زمین در دست اوست، و فرازهای کوهها از آن او.^۵دریا از آنِ اوست، او آن را بساخت، و دستانش خشکی را شکل داد.^۶بیایید تا پرستش و سَجده کنیم، و در پیشگاه آفرینندۀ خویش، خداوند، زانو زنیم.^۷زیرا او خدای ماست، و ما قومِ چراگاه، و گلۀ دست اوییم. امروز، اگر صدای او را می‌شنوید،^۸دلهای خود را سخت مسازید، چنانکه در مِریبَه کردید، در روز مَسَّه، در بیابان.^۹آنجا پدران شما مرا آزمایش و امتحان کردند، با اینکه کارهای مرا دیده بودند.^۱۰چهل سال از آن نسل بیزار بودم، و گفتم: «قومِ گمراه دل هستند و راههای مرا نمی‌شناسند.»^۱۱پس در خشم خود سوگند خوردم که به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.