جان من برای خدا انتظار می‌کشد برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’یِدوتون.‘ مزمور داوود.

^۱تنها برای خدا جان من در سکوت انتظار می‌کشد، زیرا نجات من از جانب اوست.^۲او یگانه صخره و نجات من است، و دژِ بلند من، پس هرگز جنبش نخواهم خورد.^۳تا به کِی بر مردی هجوم می‌آورید تا جملگی وی را به قتل رسانید، همچون دیواری خمیده و حصاری لرزان؟^۴به‌یقین بر آنند که او را از جایگاه بلندش سرنگون کنند؛ از دروغ گفتن لذت می‌برند؛ با دهان خود برکت می‌دهند، اما در دلها‌یشان نفرین می‌کنند. سِلاه^۵تنها برای خدا، ای جان من، در سکوت انتظار بکش! زیرا امید من از جانب اوست!^۶او یگانه صخره و نجات من است؛ و دژ بلند من، پس جنبش نخواهم خورد.^۷بر خداست نجات و عزت من؛ صخرۀ نیرومند و پناه من در خداست.^۸ای قوم، همواره بر او توکل کنید، و سفرۀ دل خویش را بر او بگشایید؛ زیرا که خدا پناه ماست. سِلاه^۹براستی که بنی‌آدم نَفَسی بیش نیستند، و آدمیان فریبی بیش نی؛ در کفۀ ترازو بالا می‌روند، زیرا جملگی با هم از بخار نیز سبکترند!^۱۰بر ظلم توکل مکنید و به مالِ دزدی امید مبندید؛ و هرچند بر دارایی‌تان افزوده گردد، دل بدان مبندید.^۱۱خدا یک بار گفته است و من دو بار شنیده‌ام که: قدرت از آن خداست^۱۲و محبت نیز از آن تو، ای خداوندگار. به‌یقین که تو هر کس را سزا خواهی داد، بر حسب آنچه کرده است.