^۱برف در تابستان و باران در موسم حصاد! همچنان حرمت نیز نادان را نشاید.^۲همچون گنجشکِ سرگردان و پرستوی در پرواز، لعنتِ ناروا نیز بر کسی قرار نگیرد.^۳تازیانه برای اسب، افسار برای الاغ، و چوب برای پشت جاهلان است!^۴جاهل را مطابق جهالتش پاسخ مده، مبادا تو نیز همچون او شوی.^۵جاهل را مطابق جهالتش پاسخ ده، مبادا در نظر خود حکیم بنماید.^۶همچون پای خویش بریدن و جام خشونت نوشیدن است فرستادن پیام به دست نادان!^۷همچون پاهای آویزان مرد لنگ است، ضرب‌المثل از دهان نادان.^۸بستن سنگ است به فلاخُن، حرمت گذاشتن به شخص نادان!^۹بوتۀ خار است افراشته به دست مست، ضرب‌المثل از دهان نادان!^۱۰کمانداری است که بی‌هدف مجروح سازد، آن که نادان یا هر رهگذری را به مزد گیرد.^۱۱چنانکه سگ به قی خود بازمی‌گردد، احمق نیز حماقتش را تکرار می‌کند.^۱۲مردی را که در نظر خویش حکیم است، می‌بینی؟ به مرد نادان بیش از او امید هست!^۱۳کاهل در خانه می‌ماند و می‌گوید: «شیری در راه در کمین است، شیری در وسط خیابانهاست!»^۱۴در بر پاشنه‌اش می‌گردد، کاهل بر بسترش!^۱۵کاهل دست به ظرف غذا فرو می‌برد اما از تنبلی به دهان برنمی‌آورد!^۱۶کاهل در چشم خود حکیمتر است از هفت تن که پاسخِ خردمندانه می‌دهند!^۱۷کشیدن گوش سگ ولگرد است، دخالت در مشاجرۀ دیگران!^۱۸دیوانه‌ای را مانَد که تیرهای آتشین و مرگبار پرتاب کند،^۱۹آن که همسایۀ خود را بفریبد و گوید: «مِزاح می‌کردم!»^۲۰بدون هیزم، آتش خاموش می‌شود؛ بدون سخن‌چینی، مشاجره پایان می‌پذیرد.^۲۱همچون زغال برای اخگر و چوب برای آتش است، مرد ستیزه‌جو برای داغ کردن آتش نزاع.^۲۲کلمات سخن‌چین لقمه‌های لذیذ را مانَد که به اعماق وجود انسان فرو می‌رود.^۲۳لبهای پر شور با دلی شریر، ظرفی گِلی است اندوده به نقرۀ پُر زنگار!^۲۴کینه‌توز با سخنانش کینۀ خود را پنهان می‌کند، اما در دل خویش فریب را می‌پرورد.^۲۵چون به نیکویی سخن گوید، باورش مکن، زیرا دلش از هفت کراهت آکنده است.^۲۶هرچند بُغض خویش به حیله پنهان دارد، شرارتش در میان جمع آشکار خواهد شد.^۲۷هر که چاهی بکند، خود در آن خواهد افتاد؛ هر که سنگی بغلتاند، به سوی او بر خواهد گشت.^۲۸زبان دروغگو از قربانیان خود نفرت دارد، و دهان چاپلوس ویرانی به بار می‌آورد.