خداوندا، ترکم مکن مزمور داوود. به جهت یادگاری.

^۱خداوندا، در خشم خویش توبیخم مکن و در غضبت، تأدیبم مفرما.^۲زیرا که تیرهای تو در من نشسته، و دستت بر من فرود آمده است.^۳در تن من به سبب خشم تو، صحتی نیست؛ و نه سلامتی در استخوانهایم، به سبب گناه.^۴تقصیراتم از سَرَم گذشته، همچون باری گران از طاقتم سنگینتر است.^۵زخمهایم به سبب حماقتم به چرک نشسته و نفرت‌انگیز شده است.^۶به خود می‌پیچم و بسیار خم گشته‌ام؛ همۀ روز ماتم‌کنان می‌گردم.^۷کمرم از سوزش پر گشته، و در تن من صحتی نیست.^۸رمقی در من نمانده و سخت کوفته شده‌ام؛ از سوز دل، ناله برمی‌آورم.^۹خداوندگارا، آرزوهایم همه در برابر توست؛ ناله‌هایم از تو پنهان نیست.^۱۰دلم در سینه به تندی می‌تپد، توانم از من رخت برکشیده، نورِ دیدگانم تباه شده است.^۱۱دوستان و رفیقانم از زخمهایم کناره می‌جویند؛ نزدیکانم دور می‌ایستند.^۱۲آنان که قصد جانم دارند، دام می‌گسترند، بدخواهانم از هلاکتم سخن می‌گویند؛ و همۀ روز خیانت را تدبیر می‌کنند.^۱۳اما من همچون کَرانم و نمی‌شنوم، و چون گنگان، که دهان نتوانند گشود؛^۱۴آری، من همچون کسی گشته‌ام که نمی‌شنود، و در دهانش پاسخی نیست.^۱۵در انتظار توام، خداوندا؛ تو ای خداوندگارْ خدایم، پاسخ خواهی داد.^۱۶چراکه گفتم: «چون پایم بلغزد، مگذار بر من شادی کنند و فخر فروشند.»^۱۷زیرا که نزدیک است بیفتم، و دردم همیشه با من است.^۱۸به تقصیر خود معترفم، و از گناه خود رنج می‌برم.^۱۹دشمنانم سرزنده و بسیارند؛ پر شمارند آنان که بی‌سبب از من بیزارند.^۲۰آنان که به تلافی نیکی، بدی بر من روا می‌دارند، چون در پی نیکویی‌ام، بر من اتهام می‌زنند.^۲۱خداوندا، ترکم مکن؛ ای خدای من، از من دور مباش.^۲۲به یاری‌ام بشتاب، ای خداوندگار، که نجات من هستی.