داوری خداوند بر اسرائیل

^۱آنگاه که اِفرایِم سخن می‌گفت، لرزه بر اندامها می‌افتاد؛ او در اسرائیل از منزلتی والا برخوردار بود، اما به سبب پرستش بَعَل تقصیرکار شد و بمرد.^۲اکنون ایشان بیشتر و بیشتر گناه می‌ورزند، و از نقرۀ خویش بتهای ریخته‌شده برای خود می‌سازند، بتهایی که با مهارت ساخته شده، و همگی کار دست صنعت‌گران است. آنها با این بتها سخن می‌گویند، و مردمانی که قربانی تقدیم می‌کنند، گوساله‌ها را می‌بوسند!^۳از این رو مانند مه صبحگاهی خواهند بود و همچون شبنمی که به‌زودی می‌گذرد؛ مانند کاهی که در خرمنگاه بر هوا می‌شود، و همچون دودی که از روزنه برمی‌آید.^۴اما من از سرزمین مصر، یهوه خدای تو هستم؛ خدایی به‌جز من نباید بشناسی، و نه نجات‌دهنده‌ای غیر از من.^۵من بودم که در بیابان بر تو التفات کردم، در آن زمین بسیار خشک.^۶اما چون چریدند، سیر شدند، و چون سیر شدند در دل خویش مغرور گشتند، و از این رو مرا از یاد بردند.^۷پس برای ایشان همانند شیر خواهم بود و همچون پلنگ بر سر راهشان کمین خواهم کرد.^۸مانند خرسی که توله‌هایش را ربوده باشند بر آنان حمله خواهم برد و سینۀ ایشان را خواهم شکافت؛ همچون شیر در آنجا ایشان را فرو خواهم بلعید، و حیوانی وحشی آنان را خواهد درید.^۹ای اسرائیل، هلاک شدی، زیرا تو بر ضد منی که یاور تو هستم.^۱۰پس اکنون پادشاه تو کجاست تا تو را در همۀ شهرهایت نجات دهد؟ و داورانت کجایند که دربارۀ آنها گفتی، «پادشاه و حاکمان به من بده»؟^۱۱در خشم خویش، پادشاهی به تو دادم و در غضب خویش او را برداشتم.^۱۲تقصیر اِفرایِم انبار شده و گناه او ذخیره گشته است.^۱۳دردهایی چون درد زن زائو برای او آغاز شده، اما او پسری نادان است، زیرا در زمان لازم، در دهانۀ رَحِم قرار نمی‌گیرد.^۱۴آیا ایشان را از دست گور فدیه دهم؟ آیا آنان را از مرگ رهایی بخشم؟ ای مرگ، بلاهای تو کجاست؟ ای گور هلاکت تو کجا؟ از پشیمان شدن ابا خواهم کرد.^۱۵هرچند او در میان برادرانش ثمر آورد، باد شرقی از سوی خداوند خواهد آمد و از جانب بیابان وزیدن خواهد گرفت. منبع او بی‌آب خواهد شد، چشمه‌اش خواهد خشکید، و همۀ اسباب نفیس خزانۀ او غارت خواهد شد.^۱۶سامِرِه متحمل جزای تقصیر خود خواهد شد، زیرا به خدای خویش عِصیان ورزیده است. به شمشیر خواهند افتاد، کودکانشان تکه و پاره خواهند شد، زنان حاملۀ ایشان شکم‌پاره خواهند گشت.