کتاب سوّم خدا قوّت قلب من است مزمور آساف.

^۱به درستی که خدا برای اسرائیل نیکوست؛ برای آنان که پاکدلند.^۲و اما من، چیزی نمانده بود پاهایم بلغزد؛ نزدیک بود قدمهایم از راه به در رود!^۳زیرا بر فخرفروشان حسد بردم، آنگاه که رفاه شریران را دیدم.^۴زیرا آنان را تا به مرگ دردی نیست؛ و تن ایشان سالم است.^۵همچون دیگران در زحمت نیستند، و به بلاهای آدمیان گرفتار نمی‌آیند!^۶از این رو، گردنبند کِبر بر گردنشان است، و تن‌پوشِ خشونت بر تنشان.^۷چشمانشان از فربهی به در آمده است و خیالات دل ایشان را حد و مرزی نیست.^۸تمسخر می‌کنند و بدخواهانه سخن می‌گویند، و متکبرانه، ظلم را بر زبان می‌رانند.^۹دهانشان را بر ضد آسمان می‌گشایند، و زبانشان بر زمین جولان می‌دهد.^۱۰از این رو قوم او به آنها روی می‌آورند و مشتاقانه هر سخن آنها را می‌پذیرند.^۱۱و می‌گویند: «خدا چگونه بداند؟ آیا آن متعال علم دارد؟»^۱۲آری، شریران چنین‌اند؛ همواره آسوده‌خیالند و دولتشان رو به فزونی است!^۱۳بی‌گمان من به عبث دل خود را پاک نگاه داشته‌ام؛ و دستانم را به بی‌گناهی شسته‌ام!^۱۴همۀ روز مبتلا بوده‌ام؛ و هر بامداد توبیخ گشته‌ام!^۱۵اگر می‌گفتم: «‌چنین سخن خواهم گفت،» به نسل حاضر از فرزندان تو خیانت می‌ورزیدم.^۱۶چون اندیشیدم که این را بفهمم، بر من بس دشوار آمد،^۱۷تا آنکه به قُدس خدا داخل شدم؛ آنگاه سرانجامِ ایشان را دریافتم.^۱۸براستی که ایشان را در جاهای لغزنده قرار می‌دهی؛ و به تباهیشان فرو می‌افکنی.^۱۹چه به ناگاه هلاک گشته‌اند! و از وحشت، به تمامی نیست گردیده‌اند!^۲۰همچون رؤیای شب، آنگاه که آدمی چشم گشاید، آن هنگام که تو برخیزی، خداوندگارا، ایشان را چون اوهام، ناچیز خواهی شمرد.^۲۱آنگاه که جانم تلخ گشته بود و دلم ریش بود،^۲۲وحشی بودم و جاهل و در پیشگاهت مانند حیوانی بی‌شعور بودم.^۲۳[اما حال دریافته‌ام که] من پیوسته با توام، و تو دست راستم را می‌گیری.^۲۴تو با مشورتِ خویش هدایتم می‌کنی، و پس از آن به جلالم می‌رسانی.^۲۵در آسمان جز تو کِه را دارم؟ و بر زمین، هیچ چیز را جز تو نمی‌خواهم.^۲۶تن و دل من ممکن است زائل شود، اما خداست صخرۀ دلم و نصیبم، تا ابد.^۲۷زیرا براستی آنان که از تو دورند، هلاک خواهند شد؛ و آنان را که به تو خیانت می‌ورزند، نابود خواهی کرد.^۲۸اما مرا نیکوست که به خدا نزدیک باشم. خداوندگارْ یهوه را پناهگاه خود ساخته‌ام تا همۀ کارهای تو را بازگویم.