روز و شب نزد تو فریاد برمی‌آورم سرود. مزموری از پسران قورَح. برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’مَحَلَت لِعَنوت.‘ قصیدۀ هیمانِ اِزراحی.

^۱ای یهوه، خدای نجات من، روز و شب نزد تو فریاد برمی‌آورم!^۲دعایم به حضور تو برسد! گوش خود را به فریادم مایل گردان!^۳زیرا جان من از بلایا آکنده شده است، و حیاتم به هاویه نزدیک گشته.^۴در شمار فرو روندگانِ به هاویه شمرده شده‌ام؛ همچون مردی هستم که او را توانی نیست.^۵در میان مردگان رها گشته‌ام، همچون کشتگانی که در گور آرمیده‌اند؛ که دیگر به یادشان نمی‌آوری و از دست تو بریده شده‌اند.^۶مرا در عمیق‌ترین حفره نهاده‌ای، در تاریکیها، در ژرفناها!^۷خشم تو بر من سنگین شده است؛ با همۀ امواجت مرا مبتلا ساخته‌ای. سِلاه^۸همدمانِ مرا از من گرفته‌ای و از من بیزارشان کرده‌ای! محبوس گشته‌ام و مرا راه گریزی نیست؛^۹دیدگانم از اندوه تار شده است. خداوندا، هر روزه تو را می‌خوانم، و دستان خود را به سویت دراز می‌کنم.^۱۰آیا شگفتیهای خود را به مردگان می‌نمایانی؟ آیا رَفتگان برمی‌خیزند تا تو را بستایند؟ سِلاه^۱۱آیا از محبتت در گور سخن خواهد رفت، یا از وفاداریت در دیار هلاکت؟^۱۲آیا شگفتیهایت در تاریکی شناخته می‌شود، و کارهای عادلانه‌ات در دیار فراموشی؟^۱۳اما من نزد تو ای خداوند، فریاد کمک برمی‌آورم؛ بامدادان دعای خود را به پیشگاهت تقدیم می‌کنم.^۱۴خداوندا، چرا جان مرا ترک می‌کنی و روی خود را از من می‌پوشانی؟^۱۵از جوانی، مبتلا و نزدیک به مرگ بوده‌ام؛ از تو به هراس افتاده و درمانده‌ام.^۱۶خشم تو از سر من گذشته، و کارهای خوفناک تو هلاکم کرده است.^۱۷همۀ روز چون آب مرا احاطه کرده، و از هر سو مرا محاصره نموده است.^۱۸یاران و دوستانم را از من دور کرده‌ای؛ تنها همدمم تاریکی است.