^۱«اینک چشمان من همۀ اینها را دیده، و گوش من آنها را شنیده و فهمیده است.^۲آنچه شما می‌دانید، من نیز می‌دانم، و کمتر از شما نیستم؛^۳اما سخن من با قادر مطلق است؛ آرزو دارم نزد او حُجّت بیاورم.^۴و اما شما، به دروغها حقیقت را می‌پوشانید؛ براستی که جملگی، طبیبان بی‌خاصیتید!^۵کاش که به کُل خاموش می‌شدید، که برای شما این حکمت می‌بود!^۶تمنا اینکه حُجّت مرا بشنوید، و به دعوی لبهایم گوش فرا دهید.^۷آیا برای خدا به ناحق سخن خواهید گفت، و برای او سخن فریب بر زبان خواهید راند؟^۸آیا می‌خواهید از او طرفداری کنید؟ آیا می‌خواهید از حق او دفاع کنید؟^۹آیا برای‌تان نیکو خواهد شد اگر شما را بیازماید؟ آیا می‌توانید او را فریب دهید، چنانکه انسانی را؟^۱۰به‌یقین شما را توبیخ خواهد کرد، اگر در نهان طرفداری کنید.^۱۱آیا عظمت او شما را به هراس نمی‌افکنَد، و وحشت او بر شما مستولی نمی‌شود؟^۱۲سخنان نغز شما، مَثَلهایی از غبار بیش نیست، و دفاعیات شما، دفاعیات گِلین است.^۱۳«خاموش باشید و بگذارید سخن بگویم؛ بگذارید هر چه خواهد بر من بشود!^۱۴چرا گوشت تن خویش به دندان گیرم، و جان خویش در کف نهم؟^۱۵حتی اگر مرا بکُشد، بر او امید خواهم داشت؛ اما در برابر او از راههای خویش دفاع خواهم کرد.^۱۶به‌واقع این برای من نجات خواهد شد، زیرا شخص خدانشناس در برابر او حضور نتواند یافت.^۱۷به سخنان من به‌دقّت گوش فرا دهید، و بیانات من به گوشهای شما برسد.^۱۸اینک دادخواست خویش آماده کرده‌ام، و می‌دانم که حقانیّتم به ثبوت خواهد رسید.^۱۹کیست که بر من ادعا وارد آورد؟ زیرا آنگاه خاموش شده، جان را تسلیم خواهم کرد.^۲۰«تنها دو چیز به من عطا فرما، که آنگاه خود را از حضور تو پنهان نخواهم کرد:^۲۱دست خویش از من برگیر، و هیبتت مرا مترسانَد.^۲۲آنگاه بخوان و من پاسخ خواهم داد، یا بگذار من بگویم، و تو مرا پاسخ دِه.^۲۳خطایا و گناهانم چقدر است؟ نافرمانی و گناهم را بر من معلوم دار.^۲۴چرا رویت را پنهان می‌کنی، و مرا دشمن خویش می‌شماری؟^۲۵آیا برگی رانده از باد را می‌ترسانی، و کاهِ خشکیده را تعقیب می‌کنی؟^۲۶زیرا چیزهای تلخ بر ضد من می‌نویسی، و گناهان جوانی‌ام را میراث من می‌گردانی.^۲۷پاهایم را در کُنده می‌نهی، همۀ راههایم را زیر نظر داری، و بر کف پاهایم نشان می‌گذاری؛^۲۸حال آنکه مانند چیز گندیده، و همچون جامۀ بیدخورده ضایع می‌شوم.