You are here

خوشا آنان که دائم با خدایند

خوشا آنان که با عشق آشنایند

                                   به درد عشق هر دم مبتلایند

ندارند کینه‌ای در سینۀ خویش 

                                   نسیم سادۀ صبح صفایند

به دست آورده‌اند زلف حقایق

                                   به حق از دست کفر و دین رهایند

به زیر پرکشند افلاک یکسر

                                    اگر چه خویشتن بی دست و پایند

همه افتاده بر دریای دیدار 

                                     برون از ساحل چون و چرایند

بجان دشمن و هم دوست در دل 

                                   مسیح دار مشغول دعایند

نه بینند روی خود را در محافل

                                  اگر خود آفتاب ماجرایند

نیفزایند به درد دردمندی  

                                 به هر دردی که پیش آید دوایند

نمی‌کارند درخت ناامید  

                                 اگر یک عمر در دشت بلایند

خدا را خوشتر از این کی توان گفت 

                               خوشا آنان که دائم با خدایند

 

قراچه‌داغی