در روزهایی که رنج، فقدان، خشونت و بی‌عدالتی قلب بسیاری از ما را سنگین کرده، کنار هم جمع شده‌ایم تا درباره دردهایی سخن بگوییم که گاه در سکوت خفه می‌شوند. این اپیزود تلاش نمی‌کند درد را توجیه کند یا پاسخ‌های ساده ارائه دهد. اینجا فضایی است برای مرثیه، برای همدردی، و برای ایستادن صادقانه در حضور خدا. از مزامیری می‌گوییم که می‌پرسند «تا به کی، خداوندا؟» و یاد می‌گیریم که نالیدن، پرسیدن و حتی اعتراض در برابر خدا نشانه ضعف ایمان نیست، بلکه نشانه رابطه‌ای زنده و واقعی با اوست. ایمانی که درد را انکار نمی‌کند، اشک را پنهان نمی‌سازد و در تاریکی نیز امید را رها نمی‌کند — زیرا باور دارد خدا رنج را می‌بیند و ناله‌ها را می‌شنود.
 اگر این روزها پرسش‌هایتان بیشتر از پاسخ‌هاست، این گفت‌وگو برای شماست.