مسیحیان ایرانی سال‌‌هاست که در ایّام میلاد سرود می‌‌خوانند: «هل تا جهان شادان شود، ربش سُلطان شود!». این سرودۀ آیزاک واتس در قرن هجدهم، در بر دارندۀ حقیقتی است که در تار و پود باب‌‌های اول و دوم متی و لوقا تنیده شده و می‌‌توان گفت مابقی این دو انجیل عبارت است از بسط و آشکار شدن بیشترِ همین حقیقت