دو سیستم قضایی در ایران وجود دارد، عمومی و انقلابی. هر دو اسلامی هستند (همه قوانین سکولار در ۱۹۸۲ لغو شد) و زیر نظر رئیس غیرمنتخب قوه قضاییه هستند – که فقط به رهبر معظم پاسخگو است. دادگاه‌های عمومی با حقوق کیفری، تجاری و خانوادگی سر و کار دارند. دادگاه‌های انقلابی با تهدیدات درک‌شده علیه رژیم اسلامی سر و کار دارند. اینجا دستگیری‌های خودسرانه وجود دارد و اغلب متهمان به وکیل یا حق تجدیدنظر دسترسی ندارند. اتهامات می‌توانند به گستردگی «تبلیغات علیه رژیم» یا «توهین به اسلام» باشند. این سیستم دادگاه برای همه ایرانیان ترسناک است، اما روزنامه‌نگاران، مدافعان حقوق بشر و فعالان کارگری باید به‌ویژه محتاط باشند – همچنین مسیحیان. زیرا وقتی دستگیر می‌شوند به این دادگاه‌ها آورده می‌شوند. ایمانداران اغلب به «اقدام علیه امنیت ملی» متهم می‌شوند.