فرزندِ اَبا

هشتم فوریۀ ۱۹۵۶ در عبادتگاه کوچکی در لورتو واقع در پنسیلوانیا، عیسای ناصری غافل گیرم کرد. پیروزی‌های مصیب‌بار و شکست‌های ارزنده، کامیابی‌های جانکاه و ناکامی‌های جان‌افزا باقی است. دوران وفاداری و خیانت، ایام تسلی و محنت، سردی و غیرت، برایم بیگانه نیستند.

اگر با تجربه‌ای نظیر هریک از اینها روبرو شده باشید، چه بسا بخواهید این کتاب را ورق بزنید و برای بازیافتنِ هویت محوری خود به‌عنوان فرزندِ پدر کمی درنگ کنید. خواندن این کتاب را به همه کسانی که در پی شناخت خدای پدر هستند توصیه می‌کنم؛ هرگاه او را همچون «ابا» بشناسیم، خود را نیز خوب خواهیم شناخت، با این شناخت بسیاری از ناهنجاری‌های روحی و روانی ما التیام خواهد یافت.