<p>İran hükümeti bazı kayıtlı kiliselerin sınırlı özgürlükle faaliyet göstermesine izin vermektedir. Bunlar tarihi Ermeni ve Asuri Ortodoks kiliseleridir. Yüzyıllardır kendi etnik gruplarına hizmet etmiş ve İran'da sadık bir tanıklıkta bulunmuşlardır. </p><p>Bu Hristiyan topluluklarına kısmen toplumun eski dokusunun bir parçası olmaları nedeniyle hoşgörü gösterilmekle birlikte, esas olarak ulusal dil Farsça yerine kendi dillerinde ibadet etmeleri nedeniyle hoşgörü gösterilmektedir. Bu nedenle, İranlı Farsça konuşan Müslümanları Hristiyanlığa dönüştürmeleri pek olası değildir. </p><p>1979'dan önce, birkaç düzine Protestan kilisesi de hükümete kayıtlıydı. Toplantıları Farsça yapılıyordu ve bu sayede İranlı Müslümanlar ayinlere katılabiliyor ve anlayabiliyordu. Devrimden sonra bu kiliseler faaliyetlerini durdurmaları için artan bir baskı altına girdi. </p><p>Bugün neredeyse tüm Protestan kiliseleri kapılarını kapatmaya zorlanmıştır. Halen faaliyet göstermesine izin verilen az sayıdaki kilise küçüktür ve yakından izlenmektedir. Müslüman kökenli yeni üyelerin katılmasına izin verilmemektedir. </p>
Binalarda toplanan kiliselerin liderleri için cesaret.
Bu kiliseler için cesaretlendirme.
