په ۱۹۹۶ کال کې، د پادری محمد یوسفي له وژنې وروسته، مسیحي مشرانو پریکړه وکړه چې کلیسا باید د خلکو کورونو ته ولیږدول شي. حکومت به هېڅکله یوې کلیسا ته چې مسلمان پس منظر لرونکي مومنان پکې وي، اجازه ورنکړي چې وده وکړي.
کورنۍ کلیساګانې په چټکۍ سره خپرې شوې. دوی اوس په ټول ایران کې دي. هیڅوک په دقیقه توګه نه پوهیږي چې څومره ډلې شتون لري، مګر یو محتاط اټکل به په لویو او کوچنیو شبکو کې زرګونه ټولنې وي. د ملګرو او کورنۍ له لارې کورنۍ کلیساګانې په طبیعي ډول وده کوي.
کله چې د کورنۍ څخه بهر څوک غواړي په کورنۍ کلیسا کې شامل شي، امنیت یوه اندیښنه ده. پلټونکي لومړی په جلا توګه کتل کیږي ترڅو ډاډ ترلاسه شي چې دوی مخلص دي – نه د حکومت نفوذي کسان. د ډلې کوچنۍ اندازه یوازې امنیت ته مرسته نه کوي: دا روحاني بلوغ ته مرسته کوي. په وروستۍ څوکۍ کې پټېدل شتون نلري. هرڅوک پکې شامل کیږي.
د دښمن ګاونډیانو لخوا د کشف کیدو څخه ساتنه.
د چارواکو لخوا د نفوذ څخه ساتنه.
