You are here

مزمور ۲۸

ای خــدا نــزد تــو کنــــم فریــاد            صخــرۀ مــن مـــرا مبر از یــاد

تو مبادا از مــن شوی خامـــوش            که به حفره روم پو یک بی‌هوش

بشنــــو آواز بــــا تضــرع مـــن            از تــو این است همین توقـع مــن

دست خــود را که مــن برافرازم            رو بــه محراب قــدست انــــدازم

منشانـم  بــــه  نــزد   بــــدکاران           مکشانــــم بســـــوی شـــــــروران

سخـــن صلـــح پیــــش همسایـــه           همـه  گوینــــد و  لیک   بـــی‌پایـــه

در لب است آنچه را که می‌گویند           در   دل  آزار  خلــــق  می‌جوینـــد

راه ایشــان که بـد کنـند ســد کـن           هر بـــدی را بــه نزدشــان رد کـن

صنعـــت دســـت تــو نمـــی‌دانند            آنچــــه بنوشتـــه‌ای نمـــی‌خواننـــد

مـــن تــوکل نمــوده‌ام بــه خــــدا           دل بــه وجـد آمـده ازو همــه جــــا

بــر مسیح قلعــه نجات خــداست            قـوم خـود را همـه حیات خـداست

حمـد او بــا ســرود مــی‌گویــــم             ز آنچــه هست یــا بــود می‌گویـم

 

قراچه‌داغی