نامه‌ای به مسیح‌


کلمه

با سلامی گرم‌تر از آفتاب

                  با درودی پاک‌تر از جان آب‌

می‌نویسم نامه‌ای با خون دل

                  تا قلم از گفتنش گردد خجل‌

می‌نویسم نامه با خون جگر

                  بهر عیسی آن خدای پر گهر

آنکه یادش قلب‌ها را شاد کرد

                   با کلامش عاشقان را یاد کرد

آنکه جان‌ها را به نانی زنده کرد

                  عشق خود را در جهان پاینده کرد

قدرت لمسش به جسمی روح داد

                   پایداری را به ما چون کوه داد

غرق افکار پریشان بوده‌ام

                  خار چشمی چون مغیلان بوده‌ام‌

درد دل‌هایم دل یاران شکست

                  ناله‌هایم بر دل جانان نشست‌

کوه صبرم همچو کاهی خار شد

                    بر دل سرد زمان هموار شد

آسمان سرخ قلبم غم گرفت

                  دشت سرد سینه‌ام ماتم گرفت‌

قطره قطره اشک من دریا شده

                 شادی و شوقم دگر رویا شده‌

یک شب از شب‌های تار و دردناک

                روزن امید من شد تابناک‌

با دم گرمش به گوش جان من

                گفت‌: برخیز ای غمت بر جان من‌

ای مسیحا جان من قربان تو

                ای همه ایمان من از آن تو

جام عشقت بر دل و جانم نشست

                سُکر روحت زاری‌ام در هم شکست‌

هر کلامت مرده‌ای را زنده کرد

               اشکهایی را به لب‌ها خنده کرد

در کلامم قدرت و جان داده‌ای

             بر وجودم روح ایمان داده‌ای‌

بعد از این امید "ویدا" گشته‌ای

            بهر هر دردش تسلی گشته‌ای‌

هر کلامت در کتابت جاودان

            ما همه بر این گلستان باغبان‌

 

 

ویدا (سوئد)