شعر/۶۸


کلمه

 


آدمــــی را چـــه بـــود فخــر منمــا                  بهـــــر آن هيــــچ دلـــت ره منمـــا

زيـن پــس آن ره پيمــودی چــه غــم                بهــر آن ره کــه تمـاشـاست چـه کــم

بعـد از ايـن در پـی محبوب جانت بنگر            و دگـر در پــی راه بـی‌سبب تــو منگر

تحفـه جـان خـودت بهـر سمايان بنمـا               بــودنت و اهـل زميـن تلـف تـو منمـا

گفتمت جان و دلم بهر گران جانت رفت            تو که دانی که شـرر از بر تو با غـم رفت

ايــن سبب از ره فـردوس بـه باليـن آمد             وز همـان ره سبب شد که تو را روح آمد

آتش جـان خودت در ره هـر کـس منما            اين حياط فيض گران است تو ارزان منما

نـروم از سر کـويت بـه خموشـی يـارم            نکنـم سوی دگـر روی، چو باشی يـارم

داستــانـت بنمــا بهــر دگـر انديشــان                تا کنـد چشمـدل خاموشـان نورافشـان

دوستـــانت کـــم و بيـــش يکســانن                  يار و هم غمخوارن، مست و هم پربارند

پـس فــرامـوش نکــن دختـــر مــن                  مهـــر مـن، مـونــس مـن، دلبـر مــن

با تــوام تا به ابـد غم به دلت ره منمــا             آن عطـش عشق کـه هست کـم منمــا

                                                                   

فروزان

 

 

 

یـــا آریــد از دلــم چگــونگــی را       

            ارزش بــودن و مــردن و زنــدگی را

زنـده بودن نشـان از گهـر عشق است 

            کـشت زهـره دختـر صبـح زندگـی را

هاویه چـرخ آتـش از درون بـه بـرون 

            دود بر می‌کشد ز سوزش دل مردگی را

ضعف می‌کننــد پـادشـاهـان صــور    

            گــر فـلک آیــد بــرکشــد مردگی را

آه جاودانگی چه رویـای شیرینی است

            در عسل می‌خـورند ترسایان زندگی را

خـون عیسـی همـارد برایت خـروش  

            پـاک می‌کنـم پـاک شــرر مـردگـی را

گر بـه خود بـرآمدی تـوبه کـی امروز 

            تــا بـه فهـــم آیــدت چگـونگـی را

                  

سپهر نافذی